“Ik stap gewoon weer in het volgende busje!”

Jack Rademakers (58) is via Westrom gedetacheerd bij gemeente Roermond, als onderhoudsmedewerker in zwembad De Roerdomp. Die naam dekt de lading eigenlijk niet, want Jack helpt waar hij kan. En dat doet hij graag; collegialiteit staat bij hem hoog in het vaandel. Jack is maagpatiënt en heeft darmproblemen. Thuis komen daar nog de zorgtaken bij voor zijn vrouw. Maar bij het zwembad houden ze rekening met hem en kan hij zichzelf zijn. Daardoor is het werk passend en doet hij het met veel plezier! Als gedetacheerde medewerker heeft hij niet dagelijks met Westrom te maken, maar Jack geeft aan: “Ze zijn er voor mij als het nodig is. Er is begrip en dat geeft mij rust. Ik hoop dat Westrom nog heel veel mensen met een beperking mag helpen. Dat blijft hard nodig.”

“In 1978 kwam ik van school af als machinebankwerker. De metaalrichting sprak mij het meest aan van de keuzes die er in het technisch onderwijs waren. Met het diploma op zak kon ik als lasser aan de slag. Dat heb ik een aantal jaren gedaan. Toen zijn de maag- en darmklachten ontstaan; van de lasdampen gekregen. Ik verdiende goed, maar op een gegeven moment ging het niet meer en stelde een specialist vast dat ik een dunne maagwand heb en een spastische darm. Ik heb het nog geprobeerd als steigerbouwer en als dakdekker, maar ook al kon ik daar frisse lucht inademen, het ging niet meer. Gelukkig kon ik toen bij Westrom terecht. Als schilder… niets voor mij natuurlijk om weer stoffen in te ademen waarvan ik ziek kon worden. Maar ik heb het toch geprobeerd en ik zat inderdaad al na een week thuis.

Westrom had gelukkig een andere baan voor mij. Ik moest me melden in de loods van de groenvoorziening. Daar zou Pierre Schaefer mij komen ophalen om langs de weg hectometerpaaltjes te gaan zetten. Sjef Minkenberg moest ook iemand oppikken en zo stapte ik in het verkeerde busje en kwam ik terecht bij een bosploeg. Dat leek me fijn werk, lekker in de frisse lucht. Maar de fout werd ontdekt en ik heb toch een tijdje samen met Pierre langs de weg allerlei werkzaamheden verricht. Helaas zijn uitlaatgassen slecht voor mijn gezondheid. Omdat de bosploeg behoefte had aan mensen die met machines kunnen werken, heb ik geleerd hoe ik met de motorkettingzaag moet omgaan en kon ik toch in het bos aan de slag. Daarna volgden allerlei cursussen en heb ik de agrarische opleiding in Arnhem gevolgd. Ik was breed inzetbaar en zo kwam het dat ik opeens bij de milieustraat aan de slag was. Toen viel ik weer diverse keren uit met darmklachten. Maar van al die cursussen heb ik wel veel opgestoken. 

Door al dat boswerk, waarin je veel loopt en met machines werkt, hadden mijn knieën flink te lijden. Links en rechts bleek een meniscusoperatie noodzakelijk. Toen begon ik te denken aan ander werk. Op enig moment zat ik in de ziektewet, vanwege de knieoperaties. Businesspost was toen net opgestart en ze hadden daar zittend werk voor mij. Heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Op enig moment moest er post worden afgeleverd bij het gemeentehuis in Maasbracht. Of ik dat een keertje kon doen. Prima, ik heb de post in een busje geladen en ben er naartoe gereden. Ik kon er meteen blijven, want als invaller was het ook de bedoeling dat ik de post sorteerde. Het klikte gelijk met de mensen daar. Eigenlijk was dat mijn eerste detachering, want ik ging er dagelijks vanuit Businesspost naartoe en ben er vijf jaar gebleven. Ik had gehoopt op een vast contract bij de gemeente, maar er kwam helaas een einde aan, omdat het werk door de bodes van de gemeente werd overgenomen. Jammer, ik heb het altijd graag gedaan. 

Ik ben niet meer teruggegaan naar de groenvoorziening. Je moet los durven laten. Als je ergens weg moet, komt er wel weer iets anders. Ik heb ook veel geluk gehad en begrip en vertrouwen gekregen. Dat schijn ik ook af te dwingen. Op mijn huidige werkplek, in het zwembad, klikte het al bij het eerste contact en was een sollicitatiegesprek eigenlijk niet meer nodig.

Na de baan bij de gemeente kon ik aan de slag bij BC Broekhin, als toezichthouder. Daar heb ik diverse opleidingen voor gevolgd: hoe je omgaat met kinderen, maar ook met volwassen. Ik werkte ook mee bij de technische dienst. Vanwege een bezuiniging moest ik er na twee jaar weg. Ik had daar graag mijn pensioen gehaald! Ik kom regelmatig collega’s van school tegen in het zwembad. Ze missen mij daar nog steeds, hoor ik dan.

Jack Rademakers

Meteen daarna kon ik doorstromen in een nieuwe baan, want bij De Roerdomp ging iemand met vervroegd pensioen. Ik had ervaring met een aantal taken, waaronder het technische gedeelte, maar ook in het omgaan met mensen. Ik moest wel weer naar school. EHBO en BHV gehaald en ik ben opgeleid tot lifeguard. In het begin had ik wel wat last van de chloorlucht. Het zwembad is inmiddels over op zoutanalyse, wat wordt omgezet in natuurlijk chloor. Dat ruik je bijna niet meer. Ik draag ook de noodzakelijke persoonlijke beschermingsmiddelen. Voor mij geen crocs onder een korte broek, maar laarzen en een lange broek. Ik val nog steeds wel eens uit met maag- en darmklachten, maar dat weten mijn collega’s en daar wordt rekening mee gehouden. 
’s Morgens begin ik met het schoonmaken van de toiletten en de douches. Verder heb ik allerlei taken binnen de technische dienst, onderhoud ik het groen en hou ik toezicht bij de zwemactiviteiten. Heel breed, zelfs van mijn ervaring als steigerbouwer wordt wel eens gebruik gemaakt. De naastliggende sporthal hoort er ook nog bij. Daar neem ik soms de telefoon op of ik voer er wat onderhoud uit. Veel variatie dus. 
Ik heb een hele fijne werkplek. Vanaf dag één hoor ik erbij; mijn collega’s zien mij als één van hen. Bij het zwembad mag ik mezelf zijn; gewoon Jack zijn. Als het een dag wat minder gaat, dan is dat zo. Ik voel geen druk om te moeten presteren. Krijg ik een keer iets niet af, dan doe ik dat gewoon een andere keer. Er wordt rekening gehouden met mijn gezondheid, maar ook met die van mijn vrouw. Ik denk zelfs dat ik, doordat het werk zo goed bij mij past, minder uitval dan menig ‘gezonde’ medewerker.

Hoe zie ik mijn toekomst? Op dit moment heb ik wat problemen met mijn ogen. Ik hoop dat het tijdelijk is en dat ik in het zwembad kan blijven werken. En mocht dat niet zo zijn… ik heb al zoveel mooie banen gehad, er ligt vast wel ergens een nieuwe functie op mij te wachten. Ooit stapte ik in het verkeerde busje, waardoor ik het werk in de bosploeg ontdekte. Jaren later kwam ik met het busje van Businesspost op het gemeentehuis terecht. Op een dag staat er misschien weer een busje klaar om mij naar een nieuwe plek te brengen. Dan stap ik daar gewoon weer in!”